Kaybetmek istemezken vazgeçmek zorunda kaLdığım oLdun..

AnLatamadığımda sana hissettikLerimi içimde büyüyen bir kaygı oLdun..
SöyLeyemediğim derdim oLdun..
Kaygı oLdun,dert oLdun,çözüLmesi zor probLemLer oLdun..
Canım yanarken beni her anLamadığında yüreğimde kocaman bir düğüm oLdun..
AğLadığımda gözyaşımı siLmeyeceğini gördükçe bitmeyen acım oLdun..
GüLdüğümde sebepsiz mutLuLuğum,
AğLadığımda sebebim oLdun..
Zor oLmamaLıydı bu kadar birbirimizi anLamak derken,anLatamadığım hisLerim oLdun..
İzmir’den Ankara’ya gidişim,Ankara’dan kaçışım oLdun..
DeLiLer gibi özLerken ben,içimde kocaman ettiğim oLdun..
SenLe yatıp senLe kaLkarken hergün boşa geçirmiş anLarım oLdun..
YoLLarımızdaki engeLLeri aşmak istediğim,yoLumu payLaşmak istediğim adam oLdun..
Hasta oLduğunda canımın yanmasına sebep oLdun..
SoytarıLık etmeden güLdürmek istediğim,
Hep mutLu oLsun diye çabaLadığım oLdun..
Gittiğinde yok oLduğum,
VarLığıyLa savaştığım,
ALışamadan kabuLLendiğim,
Gitmesine anLam veremediğim,
Kaybetmek istemezken vazgeçmek zorunda kaLdığım oLdun..

*seLda-ca!