Sessizliğin o ürperten çığlığı uğulduyor kulaklarımda
Nefessiz kalsam bile kar etmeyen seslerle boğuşuyorum sürekli
Bir yol ayrımı var, biliyorum..
İki bacağı ile var olup yaşarken, tek bacağını kaybetmiş insan bilmezliğindeyim..
Her gidene, en sevdiğinin gitmesine bile alışan şu çamur ruhum buna da alışacak biliyorum..
Yol, eksik, yarım ve tek bacaklı artık..
04.12.2014

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder